Sinds lange tijd weer een bericht op onze weblog, tevens de laatste. Na bijna drie jaar pionieren, afzien, tijden van veel verdriet maar ook heel, heel veel lol moesten we besluiten of we doorgingen ofdat we terug zouden gaan naar Nederland.   Na veel nadenken, erover praten, uiteraard ook met onze kinderen hebben we besloten terug te keren naar Nederland. Het was zeker geen gemakkelijke beslissing, we realiseren ons terdege dat wat we hier aan ruimte kwijtraken nooit meer terug zullen krijgen wanneer we weer in Nederland wonen.Zo ook onze ruimschoots uitgebreide veestapel moet danig inkrimpen, een hele operatie op zich. En zo zijn er natuurlijk nog tal van punten op te noemen waar we nog niet helemaal uitzijn. Komt tijd, komt raad en uiteindelijk komt alles toch weer goed. Wanneer ik dit bericht schrijf zijn we net terug van een trip naar Nederland waar we ons op de huizenmarkt hebben geconcentreerd. We hebben inmiddels een keus gemaakt en gaan volgende week de procedure in gang zetten zodat we binnenkort weer een Nederlands dak boven onze hoofden hebben. Het ligt in de bedoeling dat we rond Juli/Augustus weer in Nederland wonen. Net als drie jaar geleden willen we onze kinderen de tijd geven om weer te wennen voordat ze weer naar school moeten. We realiseren ons ook dat we er dan nog niet zijn, we hebben immers nog twee huizen in de aanbieding en ook in Frankrijk is de huizenmarkt flink onderuit gegaan. (geinteresseerden kunnen altijd bellen) Tot die tijd zullen we in Nederland flink aan de bak moeten, daarna hopen we ons definitief ergens te kunnen settelen  waar we kunnen terugkijken op een paar bijzondere jaren op het Franse platteland. Wij woonden in Bretagne.

We willen iedereen die deze weblog leest bedanken, ook voor de vele reacties die voor ons vaak een hart onder de riem waren.

Ton, Anita, Michael, Danny, Dylan en Ryan

Inmiddels is de winter in Bretagne ook weer geariveerd, en is het regematig s morgens -6.

De eerste sneeuwbuien hebben we ook gehad, en de vorige week konden de jongens op donderdag en vrijdag niet naar school omdat de wegen te glad waren.Gelukkig hebben ze dan de We om zich te vermaken, en natuurlijk de sneeuw, vooral om elkaar te bekogelen. We hebben ons inmiddels weer gesetteld in het dorp, want ondanks dat we de laatste 6 weken ontzettend veel uren gewerkt hebben aan oa het chalet is het nog niet klaar.De slaapkamer is bijna klaar, alleen de houten vloer moet nog gelegd worden, in de woonkamer moeten we nog texen en allerlei kleine dingen afmaken, en de vloer.

 
Maar het allerbelangrijkste is dat de kachel brand in het chalet, en het is er heerlijk warm.Wel zo prettig om te werken.

Ton heeft de afgelopen 4 weken versterking gehad van een stageloper, Brian genaamd, hij is Frans en hij zit op een soort Lts, en leert voor timmerman.Afgelopen 4 weken is wel duidelijk geworden dat hij hier weinig aanleg voor heeft, en nog belangrijker, ook niet al te veel moeite wil doen om het te leren.Gisteren was zijn juffrouw van school hier om te kijken hoe het ging, en Ton moest hem een cijfer geven voor zijn werk.Een mager 5 je, vond hij, waarop de juffrouw antwoorde dat dat dan het hoogste punt was dat hij dit jaar heeft gehaald.Gelukkig begint ook voor Brian vrijdag de vakantie.

Ook Ryan is inmiddels veranderd van school.Na heel veel praten op school, en vooral heel veel huilen van Ryan s kant hebben we vorige week besloten dat het zo niet langer kon.We konden niet goed vatten waarom hij het niet leuk vond op school, maar elke morgen was het huilen, schreeuwen en was het een hele opgave om hem binnen te krijgen.Volgens de leraar was er niets aan de hand, en omdat wij niet zien wat er gebeurd wisten we het ook niet echt.In zijn klas zat wel een jongetje die erg moeilijk is, en die regelmatig anderen slaat, maar volgens de leraar nooit Ryan, alhoewel Ryan anders vertelde.Na verschillende keren de leraar erop aan te hebben gesproken veranderde er verder niets, en zijn we vorige week op donderdag naar de andere school in Gouarec op visite geweest, en alhoewel hij het heel eng vond om naar een andere school dan Dylan te gaan,is hij vrijdag een dagje wezen proefdraaien.Toen we hem om half 5 ophaalden was hij helemaal blij, want hier was het echt leuk zei hij.Inmiddels zijn we een week verder, en kan hij niet wachten s morgens om te gaan spelen op school, en vind hij het er helemaal super. En alhoewel zijn oude school niet blij was om een leerling te verliezen aan de concurent, en maakte dat ook erg duidelijk, vinden wij dat ze lang genoeg de tijd hebben gehad om de problemen op te lossen, en zijn wij samen met Ryan blij dat het nu zo goed gaat.

Michael is bezig om uit te zoeken wat hij dit jaar, na zijn eindexamen wil gaan doen.Hij wil graag voor leraar gaan studeren, en zal dan naar Guingamp gaan, wat niet zo ver bij ons vandaan is.Maar hij is tevens bezig om een jaar in Duitsland te gaan leren/werken om de duitse taal beter onder de knie te krijgen. Als zijn bui een beetje goed is helpt hij graag wat met Ton mee.

Danny is nog steeds helemaal in de ban van eenden en kippen, en zoekt dagelijks leboncoin af, de franse versie van marktplaats. Zijn 2 jonge eendjes zijn gelukkig vrouwtjes, zodat hij na het verdwijnen van zijn andere vrouwtjeseend door de vos, weer in het bezit is van een heel koppel.Omdat de mannetjeseend familie is van de 2 jonge dames, heeft hij via een bevriende eendenbezitter zijn mannetje geruild tegen een ander exemplaar.

Dylan gaat elke 2 weken vissen bij de plaatselijke visvereniging in Plelauff.Maar op het moment is het winterstop.Ook gaat hij samen met Ryan elke week naar de kidsclub van de Aikb, en afgelopen weekend is Pere Noel geweest om alvast cadeautjes te brengen , en ook was er een gochelaar, en werden er verschillende spelletjes gedaan.

Wij gaan de komende weken nog hard aan de slag om het chalet af te maken zodat we niet meer iedere keer op en neer naar het dorp hoeven te gaan, en daarna gaan we een timeout inlassen. Na 2,5 jaar klussen en iedere vrije minuut renoveren vinden we het voor een jaartje genoeg geweest. Ton wil heel graag zijn landrover op gaan knappen,en is meer dan druk met zijn andere werkzaamheden, en we gaan ook weer tijd maken voor de leuke dingen in het leven, en na jaar werken kunnen we niet wachten om ons daar op te gaan richten.

We zien op de televisie dat het echt herfst weer aan het worden is in Nederland. De winter is in aantocht. Ook hier in Frankrijk is een jas geen overbodige luxe. Tegen de kou maar ook tegen de regen. We hebben een zeer droge zomer achter de rug, de droogste in jaren, maar dat is in de afgelopen weken meer dan ingehaald. We zijn dan ook extra druk met het chalet, het begint er al een heel eind op te lijken. De buitenkant is zo goed als klaar, mede dankzij Michael. Op het houten frame hebben we 1 centimeter dikke platen gemonteerd. Dan een ventilerende folie om vocht de kans te geven te ontsnappen. Hierop hebben we latten van 18 milimeter dik geschroefd. Zodoende creexeber je een ventilatie mogelijkheid. Anders zouden door condensvorming de planken al na een aantal jaren kunnen rotten. En dat was nou net niet de bedoeling.

Ook het dak is waterdicht. In tegenstelling tot Nederland zie je hier geen dakpannen. De gebruikelijke dakbedekking hier is Ardoise oftewel leisteen. Ik wilde wel eens weten hoe dat in zijn werk ging dus met behulp van een kennis het dak gemaakt. Het dak is in totaal zo'n 100 vierkante meter in oppervlak en er gaan 60 leitjes op een vierkante meter. Dat betekent vaak de trap op en af om die verrekte dingen het dak op te krijgen. Gelukkig zit het er weer op en ook de schoorsteen van RVS zit op zijn plek. Echter om de kachel gaan zitten zal er op heel korte termijn nog niet van komen. Binnenin moet er nog een electrische installatie in en ook wat (warm) water zou fijn zijn. Nog stevig doorbuffelen willen we de komende winter er warmpjes bijzitten. En we moeten het hebben van de avonden, zaterdag- en zondagen. Want doordeweeks moeten er  ook nog wat centjes verdiend worden. Ik kan niet zeggen dat ik me heb verveeld de laatste tijd, integendeel. De renovatie in Cleguerec loopt op zijn eind. De electricien/ loodgieter is klaar en alleen de keuken moet nog worden geplaatst.  In overleg met de klant is besloten de keuken van watervast multiplex te maken. Niet conventioneel maar daar houd ik wel van. Om het comfort niet uit het oog te verliezen hebben we wel gekozen voor kwaliteitsladen met een soft-close mogelijkheid. Het geheel moet nog worden afgelakt met een transparante lak, daardoor zal de houtnerf helemaal tot zijn recht komen.

Ook heb ik nog een uitbouw gemaakt met dikke eiken en douglas palen van 20 bij 20 centimeter. De lengte varieerde van drie tot zes meter. Ik had nooit gedacht dat die dingen zo zwaar zouden zijn. Niet te filmen wat waren die krengen zwaar! gelukkig kon ik rekenen op de hulp van mijn buurman. Anders was het helemaal niet te doen geweest. We hebben gebruik gemaakt van ambachtelijke pen en gat verbindingen die in elkaar worden gehouden door een eikenhouten pen. Een tijdrovende klus, zelfs met gebruik van moderne machines. Het geheel mager zeker wezen. Ik ben dan ook erg tevreden met het resultaat.

Pen en gat verbindingen zijn een regelmatig terugkerend fenomeen in mijn dagelijkse bezigheden. Alleen niet in dit formaat, de volgende keer toch maar eens iets van een kokerliftje huren of zo. Mijn toch al enigzins versleten rug is niet bestand tegen dit formaat balken.

De Daltons hebben sinds het nieuwe schooljaar ook hun eerste vakantie er weer opzitten, nog vijf weken en dan staat de volgende vakantie voor de deur. Het lijkt wel dat ze meer vakantie hebben dan dat ze op school zitten. Zeker met al die vrije dagen in Frankrijk. Op 11 november bijna 100 jaar geleden is in Frankrijk de eerste wereldoorlog bexebindigd, alweer een reden om thuis te blijven en ga zo maar door. Maar goed, de herftsvakantie is goed besteed, Anita is met Dylan en Ryan een paar dagen in Nederland geweest. Inclusief heen- en terugreis vierdagen. Dat betekend zoals gewoonlijk een overvol programma. Naast wat familiebezoekjes zijn ze een dag in Toverland geweest. Superleuk voor de twee jongste Daltons. Ryan wilde niets liever dan in Toverland gaan wonen. Maar dat kunnen we de organisatie van het pretpark niet aandoen. Ook de plaatselijke grootgrutter werd aangedaan om de nodige frikandellen en kroketten en de broodnodige broodjes Bao Pao in te slaan. Ik kan melden dat we weer goed in de vette hap zitten. Heerlijk! Ook werden er nog wat kippen gekocht, levende, wel te verstaan. Een stuk of wat Barneveldse hennen en een koppeltje noordhollandse blauwe kiepen. Na een dikke negen honderd kilometer was de stank niet meer te harden in de zweedse bolide. Maar inmiddels zitten de barnevelders lekker onder een warme lamp en de noordhollandse gewoon met de rest in de regen. Het kiepengebeuren is een hobby van Danny,  hij heeft ze in alle geuren en smaken. Een aantal heeft hij van kuiken af aan en die zijn zo tam dat, wanneer hij de kippenren ingaat, ze op zijn armen en in zijn nek springen. 

Ik denk dat hij later professioneel kippenknuffelaar wordt. Wilt U het zelf eens proberen? U bent van harte welkom. Met een beetje geluk krijgt U zelfs een exemplaat mee om het thuis verder te perfectioneren.

Dylan en Ryan zijn in de ban van de katten. sinds een paar maanden hebben ze een ieder een jong katje gekregen. Ze zijn werkelijk dol op Kiki en Yoshi. Zeker Ryan, die loopt als hij de kans heeft  de hele dag met zijn  kleine Kiki in zijn armen. En het beestje vindt het allemaal nog goed ook!                                    

Nou dit was het weer voor deze keer!

A tout aleur!

Na een prachtige zomer, met veel zon, en over het algemeen mooi weer begint het hier alweer duidelijk herfst te worden.Overdag is het met het zonnetje erbij nog heel aardig, maar s avonds word het al behoorlijk koeler.

Het chalet begint aardig vorm te krijgen, we hebben alweer menig uur werk erin gestopt.
Nadat eerst het frame klaar was, heeft Ton het bekleed met houten platen.Daarna komt er doek overheen wat ervoor moet zorgen dat het hout kan ademen.Tenslotte zijn we nu bezig om het te bekleden met Douglas delen.Ook het dak heeft Ton samen gemaakt met Morley, een Engelse kennis die de kunst van het leienleggen onder de knie heeft.Het schijnt niet heel moeilijk te zijn, het is alleen een kwestie van de houten latten die er onder komen op de goede afstand te plaatsen, en dan maar leitjes met haakjes vast zetten.Het kost veel tijd, omdat elke lei een haakje heeft en er veel over elkaar ligt, maar we zijn ontzettend blij met het resultaat.
Tegelijkertijd is het toekomstige terras ook uitgegraven, het komt achter het huis, tussen het chalet en het huis in.Morley heeft het helemaal vlak gemaakt, en nu moet er nog beton in, en een muurtje rondgemetseld omdat er behoorlijk verschil in hoogte is.
En dan is ook nog de metsleaar klaar, tenminste voorlopig, want eerst moet nu het dak van de boerderij omhoog naar de juiste hoogte voor we de rest af kunnen maken .
Maar we beperken ons voorlopig tot het chalet,als we dat dit jaar nog klaar krijgen,is het al heel wat.

Doordat Ton , het begint bijna saai te worden nog steeds meer werk heeft dan hij aankan, werkt hij alleen in de weekenden en soms een avondje eraan.

Samen met Michael , we hadden nog de hoop dat hij timmerman wilde worden, maar helaas

heeft hij zijn zinnen gezet op het worden van leraar.Eigenlijk verwacht hij om binnenkort door te breken als een bekende band, samen met zijn vrienden, maar we hebben hem toch geadviseerd iets achter de hand te houden…..Omdat hij in zijn laatste jaar zit op het lycee, beginnen volgende week de verschillende aanbiedingen van de universiteiten en vervolgopleidingen.Ze komen uit Brest,Rennes,en St Brieuc om uit te leggen wat de mogelijkheden zijn,en waarschijnlijk gaat hij dan intern, iets waar zijn 2 andere broers niet rouwig om zijn.

Danny heeft nog enkele jaren voor de boeg op Campostal, en heeft het prima naar zijn zin,maakt veel  plezier met zijn vriendjes,maar we hebben  een vaag vermoeden dat zijn punten stukken lager zijn.Ook is hij nog steeds druk bezig zijn kippenverzameling uit te breiden.Zijn Runnerducks leggen inmiddels volop eieren, en als verassing had ik 7 eieren naar een kennis gebracht zonder dat hij het wist.Inmiddels is er 1 klein runnerdukkie, en we hopen dat er , als we zaterdag op kraamvisite gaan nog een paar meer zijn.

Dylan en Ryan zijn tegenwoordig de gelukkige eigenaren van ieder hun eigen kat.Alsof we nog niet genoeg hadden aan alle andere katten,honden, paarden en wat al niet meer.Omdat zijn kat vorig jaar is doorgereden, hadden we via via een nieuwe besteld, en hij was er helemaal gelukkig mee.Nadat ze was gevangen op de boerderij,en in een doos was gestopt, waarbij ze de armen van de gelukkig vorige eigenaar helemaal open had gekrapt, gingen we enigzins ongerust huiswaarts.Na het openen van de doos, met angst en beven kwam er heel voorzichtig een heel lieve kleine kater tevoorschijn.Door Dylan genaamd Yoshi, hoe kan het anders.Nou had Yoshi op de boerderij nog een broertje waar hij altijd mee samen was, en na heel hard nee zeggen, ging ik natuurlijk na een paar dagen toch door de knieen.Dus weer terug met de doos,Jeanine weer vangen, en ziedaar bijna de zelfde kater als Yoshi, nu door Ryan Kiki genoemd, en alhoewel hij in het begin heel erg bang en schuw was, inmiddels is hij heel wat gewend.Zodra de heren uit school komen gaan ze met hun blikje voer richting schuur, en als we niet opletten voert Ryan ze nog enkele keren per dag extra

Oma en opa Schuurmans, zijn samen met ome Rob en tante Anja ook hun vakantie in Bretagne komen doorbrengen.Helaas werkte het weer niet helemaal mee, in het begin was het lekker zonnig, maar halverwege de week hebben we enkele stortbuien gehad, waarbij de regen echt met bakken naar beneden kwam.Voor de tuin was het heel hard nodig na 2 maanden droogte, maar dat heb ik niet durven zeggen…..

Maar al met al was het toch heel erg gezellig, en na het vieren van oma s 79 e verjaardag met een heerlijk diner,bij restaurant Merlin, zijn ze inmiddels weer huiswaarts gekeerd.

Anita

Eindelijk weer eens tijd vrij gemaakt om een bericht te publiceren, zoals dat met een moeilijk woord heet. Ik neem me nog maar eens voor om wat vaker wat te schrijven, maar het valt me steeds moeilijker om weer eens met wat nieuws te komen. Zo ook deze keer zijn er geen spectalulaire dingen gebeurd in het Franse. We raken steeds meer ingeburgerd en zijn  inmiddels gewend geraakt aan de Franse mentaliteit en gewoontes. Sinds mijn vorige bericht hebben zich toch weer wat ontwikkelingen voorgedaan die ik wil beschrijven.

De renovatie van het vakantiehuis in Cleguerec nadert zijn einde. Het dak zit erop, een vijftal Velux dakramen gemonteerd en de muren heb ik met houtwolisolatie geisoleerd. Na overleg met de klant heb ik besloten om met houtwol te isoleren, weliswaar duurder dan de traditionele glas of steenwol maar beter voor de gezondheid en beter voor het milieu. Na de isolatie zijn er gipsplaten geplaatst en uiteraard alle schroefgaten en naden gestopt met een speciaal daarvoor bestemde pasta. Dat is nog een hele klus maar gelukkig kan ik daarbij op de hulp van Anita rekenen. Nu moeten we nog alles schuren en wellicht nog een keer met de pasta behandelen.

Voorheen was het huis voorzien van zonnepanelen die een schamele 12 volt konden opwekken. Het enige wat de bewoners dan ook hadden waren wat 12 volts lampjes. Bij lange na niet genoeg voor een modern huis met een hele waslijst aan energieslurpers. Vandaar dat er is overgegaan op de Franse electriciteits leverancier EDF. Ik heb een electricixebn gevonden die het huis heeft voorzien van een nieuwe installatie. Ook die klus is zo goed als klaar, helaas kennen ze hier het fenomeen "waarborginstallateur" niet, dat houdt dus in dat iederen installatie wordt gekeurd door een afgezant van de EDF. Daarna komt een technisch team de kabel aansluiten die de electricien heeeft gelegd naar de aansluitkast ergens buiten het huis. Onnodig te vermelden dat dit niet zo xe9xe9n twee drie gebeurd is.

Aan het eind van het liedje komt er dan nog een "compteur", een meter, zodat de verbruikte energie kan worden vergoedt aan de EDF.

Dan komt er ook nog een eenvoudige douche ruimte en een toilet in. En tot slot ga ik nog een keuken maken. Die ga ik opbouwen uit watervast verlijmde multiplex, blank gelakt en met degelijke soepel lopende lades met soft-close. 

Al met al is het een hele klus geweest die enkele maanden in beslag heeft genomen. Zeker niet in de laatste plaats omdat ik tussendoor nog wat andere karweitjes heb gehad. In de eerste plaats natuurlijk de tafels voor de koekenbakkers in Dinther, een opdracht van interieurbouwer Tribe uit Nuland. Bijna zeven kubieke meter grenen hout, 15 kilo houtlijm en vele vele uren noeste arbeid verder zijn ze allemaal geleverd. Maar ook nog een dubbele deur met kozijn heeft de werkplaats verlaten en heb ik op een dag weten te plaatsen. Hoe simpel het allemaal lijkt, zo ingewikkeld is het in de praktijk, nog steeds heb ik geen muur gevonden die waterpas staat. Ook heel erg "in" hier in dit gedeelte van Fankrijk is het lager leggen van de vloer in je huis ten opzichte van de straat. Dan loopt het water wat makkelijker naar binnen, maar niet heus. Ook is het voor de hand liggend dat je eerst de kozijnen, deuren e.d plaatst voordat je je tegelvloertje legt. Op die manier vallen de tegels keurig netjes tegen de onderdorpel van het deurkozijn. Zoniet in Frankrijk. Om geen ontevreden klanten aan de telefoon te krijgen moet je creatief te werk gaan. Aan uitdagingen geen gebrek.

Ook de metselaars zijn klaar voor zover mogelijk, nu moeten we eerst het dak doen. We gaan de nok omhoogbrengen naar het niveau van het andere stuk dak. Ik ben erg tevreden over het resultaat tot nu toe.

Maar eerst is nu het chalet aan de beurt, voor het weer ernstig koud wordt willen we dit klaar hebben. Het dak zit erop, dat wil zeggen het dakbeschot. Als het goed is komt een kennis helpen met het uitzetten van de latten waar de "ardoises" oftewel de leixebn aan komen te hangen. Dat wil ik zelf gaan doen, weer een uitdaging en het scheelt in het kostenplaatje. Ook mooi meegenomen. De buitenkant wordt bekleed met Douglas rabbatdelen en dan met gezinde spoed aan de binnekant beginnen. Want ook hier moet alles gebeuren van gipswanden tot electrische installatie en we willen ook graag een badkamer realiseren. In een volgend bericht hoop ik meer foto's te kunnen plaatsen.

a tout a leur

Hier beneden zie je mijn nieuw katje,Kleine Yoshi en daarnaast een foto van Yoshi,de gamepersonnage

in de Mario Games.Het was heel moeilijk om Kleine Yoshi op de foto te krijgen,want hij likte de hele tijd op de camera en rende weg voor de flits.Maar het is toch een heel lief katje.

 Of?
  
Dylan

De ganzen en de eenden     door danny

 
Hier zijn de ganzen in hun nieuwe territorium samen met de eenden waar ze lekker kunnen zwemmen, alleen willen de ganzen niet zwemmen, de eenden wel.Hier kunnen ze genieten van het gras en het water.Ze gaan hun nieuwe hok graag in, maar we moeten ze nog opsluiten omdat meneer vos nog wel eens langs wil komen.Hopelijk hebben ze genoeg aan de konijntjes en de vogels, maar niet mijn kippen.

De kippen

Wij zijn zojuist begonnen met een soort van kippenhandel, met van allemaal soorten kippen, met bijvoorbeeld Faverolles, Brahmas in verschillende kleuren,witte,zilverpatrijs,goudpatrijs,en beige tinten.Gespikkelde Sussexen ,Cochin en Barnevelders.We hebben de ren door midden moeten doen, omdat het anders niet goed ging met de nieuwe Brahmas en de Gespikkelde Sussex hanen.

Eveneens hebben wij speciale vleeshanen gekocht.Deze dieren zijn zo ongelofelijk stom, want toen ik laatst per ongeluk een stuk brood op zijn hoofd liet vallen, viel hij om.Hun ras heet ''Cou-Nu'' wat frans is voor Kaalnek.Het zijn goede vlees en eierkippen, maar kunnen aggresief worden als het om eten gaat.De Barnevelders dienen eigenlijk ook voor vlees en eieren, maar omdat wij nog maar een duootje hebben, moeten we ze eerst doorfokken.Binnenkort krijgen wij van Stewart, onze engelse buurman, een paar kippen omdat hij naar de zee gaat voor een paar dagen.Als dank krijgen wij van hem twee krielen, een poolse en een witte Sussex.

een foto van onze kaalnekken

 
  Maar tegelijkertijd proberen we ook nog om wat werk voor het bedrijf te verzetten, alles moet natuurlijk ook kunnen eten, en daarnaast zijn we druk aan de slag om het houten huis voor de winter klaar te krijgen.Na een prachtige zomer, met veelal mooi weer en zeer veel zon, en voor Bretagne eigenlijk veel te weinig regen begint het toch s avonds al weer wat kouder te worden.

 
  Gelukkig komen de metselaars ook nog zo af en toe eens langs, al weten we van te voren nooit wanneer,met hoeveel, of wat ze gaan doen, maar we zien het wel.

Ook is Morley, een Engelse vriend van Ton begonnen om te terras uit te graven, zodat we  binnenkort eindelijk op ons beschutte terras van de zon kunnen genieten.

En dan eindelijk 2 september gaan de heren weer gevieren naar school, na een week of 8-9 vakantie, het word de hoogste tijd.

Eindelijk weer eens een bericht op de weblog "Wij wonen in Bretagne" . Het was, met de nadruk op was, warm de afgelopen weken in het Bretonse. De piek lag bij zo'n 30 graden Celsius, niet echt gezellig als je aan het werk bent. En dat ben ik zeker de afgelopen paar weken. Al enige weken geleden ben ik begonnen met een klus in het nabije Cleguerec. Het gaat om de renovatie van een vakantiewoning. De kap was nodig aan vervanging toe en ook de afwerking aan de binnenkant was enigzins gedateerd. We zijn begonnen met het sloopwerk. Eerst alle binnenwanden eruit gehaald. Achter de vuren planken zat glaswol van een centimeter of vier dik, boordevol muizennesten. Een onontkoombaar verschijnsel als je a la campagne woont. Na een stuk of drie a vier vrachten naar de dechetterie (vuilstort) te hebben gebracht kon het bouwen weer beginnen. Nadat de oorspronkelijke stalen spanten waren verwijderd hebben we eerst een z.g. muurplaat op de bestaande muren bevestigd. Daarna in het midden, de nokbalk gelegd. In het begin ligt die op een steunbalk en wanneer dan de spantbenen en de trekbalk zijn geplaatst, wordt de steunblak een stuk verder gezet, waarna de cyclus zich herhaald tot je aan de andere kant van het huis bent. Zodoende ontstond er een nieuw geraamte waar het dakbeschot op wordt gemonteerd.

Ik wilde niet de traditionele Franse manier van een dak maken toepassen. Hierbij worden eerst de spanten en gordingen gemaakt, daarna komen er sporen( houten balkjes van 66 X 45 mm) overheen van de nok naar de muurplaat. Hierbovenop komt het dakbeschot, bestaande uit dunnen planken, volige genaamd. Naderhand wordt er van binnenuit geisoleerd met minimaal 10 cm dikke glaswol. Dan komt er een metalen of houten regelwerk tegenaan waar de gipsplaten tegenaan worden bevestigd.

Ik heb gekozen voor het z.g. Sapisol, een frans product bestaande uit polystyreen platen van 14 cm dik met aan beide kanten een vuren plank van 2 cm dikte. Dit wordt direct op de gordingen gespijkerd en het grootste voordeel is wel dat de onderkant  is afgewerkt. Bovendien superlicht en dus eenvoudig door een persoon aan te brengen. Nog een  voordeel is de tijdswinst ten opzichte van de traditionele daken, wat de kostbare dakelementen ruimschoots goedmaakt.

  Om wat extra daglicht binnen te krijgen hebben we in overleg met de klant een vijftal Veluxen geplaatst. De "finishing touch" bestond uit metalen platen die in de vorm van dakpannen zijn gestanst.

Net op tijd klaar, of eigenlijk niet, want de afgelopen week heb ik meerdere malen een natte rug gekregen van een spontane hoosbui.

Nu het buitenwerk klaar is gaan we binnen aan de gang. Houtwol isolatie aanbrengen, houten regelwerk en daarna gipsplaten schroeven. Maar eerst moet de electricien nog aan de bak, voorheen was het huis voorzien van een 12 volts zonne-energie installatie, bij lange na niet voldoende om lampen en andere stroomgebruikers te voorzien. Een volledig nieuwe electrische installatie bied de oplossing. Tot slot moet er nog een nieuwe keuken worden gemaakt en geplaatst. Werk zat in het verschiet.

Dutch woodworks does Tribe.

Enkele weken geleden ben ik benaderd door John van Niftrik van Tribe Productions. Niet geheel onbekend natuurlijk, we kennen elkaar al zo'n 45 jaar of iets minder. Of ik was geinteresseerd in het leveren van 55 grenen tafels van diverse afmetingen. Nou, ik dacht het wel. Of ik begin Juli de eerste 29 zou kunnen leveren? Ja, lukt wel. Maar het lukte bijna niet. Allereerst was daar een stukje hout dat het nodig vond zich, op zaterdag avond rond een uur of negen, in mijn rechter oogbal te nestelen. Om vervolgens twee dagen lang mijn pijngrens op te gaan liggen zoeken, wat mij mateloos irriteerde en erger, onmogelijk maakte om ook maar iets te produceren. Zodoende kon ik pas de woensdag daarna aftrappen met vlakken en schaven. Gelukkig kon ik gebruik maken van de diensten van mijn buurman, die wel vaker hept wanneer het nodig is. Beiden voorzien van i-pod en luidkeels meezingend hebben we na een paar productieve dagen al het hout voor de bladen en poten gevlakt en geschaafd. Onder het nog steeds niet geisoleerde dak van de werkplaats was het zweten geblazen met een temperatuur van 25 a 30 graden Celsius.

Gelukkig toch nog op tijd geleverd al zat het weer eens niet mee. Het pijnlijke oog was nog tot daar aan toe, mijn reguliere houtleverancier had minder geluk. Hij is van een pak hout van 2,5 mtr gevallen en heeft zijn pols gebroken. Behalve dat hij geen hout kon komen brengen, ik had zo'n 6,5 M3 nodig, had hij ook niet voldoende grenen op voorraad. Pech gehad. Wel had hij een adres op zo'n uur rijden vanaf Plelauff. Het kostte me drie ritten maar toen had ik de hele hap thuis. Wel een hele onderneming, de gezaagde stammen waren 4,5 mtr lang en een beetje te ver naar achteren geladen, wat je aanhanger als een dweil over de weg laat zwabberen. In mijn vriendenkring bevinden zich nu en aantal vrachtwagenchauffeurs. Ze toeterden nogal !

De komende dagen ga ik nu besteden aan wat deuren die nog voor de komende vakantiemaand af moeten en daarna natuurlijk de resterende partij tafels. Ook aan het huis in Cleguerec is nog volop werk. Ook worden we de komende negen weken weer geterroriseerd door de Daltons, sinds een hebben ze zomervakantie. Dat beloofd nog wat, krijgen we nog een hoop warm weer, dan kunnen ze in hun zwembad of anders in het lac de Guerledan hun vertier zoeken

Ryan en Dylan zijn met Anita een dag naar Jersy geweest, een van de britse eilanden vlak voor de franse kust. Het is een lange dag geworden van 's morgens half zes tot s' avonds half elf. Leuk was het zeker geweest en als ze de fotocamera niet waren vergeten hadden we nu zeker wat foto' s kunnen laten zien.

Danny is tegenwoordig helemaal in de ban van kippen, kuikens, eieren, broedmachines en pluimvee in het algemeen. Dat heeft geresulteerd in de aanschaf van een heuse broedmachine.

De eerste eisprong leidde tot een kuiken, wat helaas na enkele uren de kippenhemel opzocht. De rest van de eieren, varierend tot Indian runnerduck ( ???) had nog wat meer tijd nodig en zo kon er nog wat meer getest worden. Het bleek bij nader onderzoek zoxb4n graad of vier te warm te worden in de volautomatische broedmachine. En daar worden kuikens in spxe9 niet vrolijk van. Vandaar dat we zijn overgegaan op de professionele aanpak en hebben we nu een bouwpakket met automatische eierdraai inrichting en digitale techniek voor de klimaatbeheersing. Wel zelf een kast timmeren, maar daar hebben we schijnbaar iemand voor.

De productie moet wel op gang komen want onlangs is de pluimvee stapel drastisch uitgedund. Negen stuks zijn op wintersport gegaan en reeds een is in de menselijke voedselketen terechtgekomen. Ryan vond hem erg lekker!

Pasha, de vierentwintigjarige pony van Anita is ook weer terug, na zoxb4n jaar of acht te zijn geparkeerd in het naburige dorp St Gelven. Ze vind het wel best, vult haar dag met eten of ergens slaperig in een hoek hangen. Acht jaar geleden is ze naar Frankrijk geemigreerd en is er indirect de reden van dat ook wij tegenwoordig hier vertoeven.

Tot slot wil ik iedereen nog wijzen op de geheel vernieuwde site van la maison bretonne, geheel ontworpen en gebouwd door Michael. ( onder het waakzaame oog van zijn moeder). Check hiervoor www.lamaisonbretonne.com  De oude site vonden we niet echt een vakantiegevoel uitdragen, vandaar. Mocht U geinspireerd raken, kom gerust naar Bretagne en geniet van de schitterende natuur, de rust en de schone lucht. De ideale plek om de batterij weer op te laden. Wij wensen iedereen alvast vanuit Plelauff een prettige vakantie, hopelijk veel zonneschijn dan hebben wij dat wellicht ook!

a Bientot

Inmiddels is het alweer bijna half juni, en hebben we de 6 e verjaardag van Ryan, samen met oma en opa uit Spanje alweer achter de  rug.Het mooie weer wisselt af en toe af met een wat mindere periode, maar over het algemeen is het weer zeker niet om over te klagen.
Danny s kippenverzameling begint aardig vorm aan te nemen.Na de eerdere aankoop van 2 runnerduck eenden, zijn er nu 2 gespikkelde sussex kippen bij, na 2 witte sussex,en niet te vergeten zijn koppeltje brahma kippen, en de brahma haan.We hebben afgesproken dat we het samen zullen doen, en in de praktijk komt het erop neer dat hij ze vooral graag koopt, en ik de verzorging doe, maar hij heeft er gelukkig wel veel plezier in.Wel jammer was dat het avontuur met de broedmachine, wat we voor de eerste keer geprobeerd hebben niets geworden is.Hij had al hoge dromen van jonge eendekuikens, maar een tijdelijke stroomuitval bij de Edf heeft er waarschijnlijk voor gezorgt dat het mislukt is.Vandaag heeft hij van zijn kippenleverancier 5 nieuwe runnerduck eieren gekregen, en morgen gaan we het opnieuw proberen.

En dan de ziekenboeg, op het moment bevolkt door 2 personen, als eerste paard Luna.

Een steek van een of ander vaag beest, of misschien een ontstoken tand heeft ervoor gezorgt dat de linkerkant van haar kaak ongeveer 2 keer zo groot is.Vrijdagochtend kwam de dierenarts langs, en heeft haar de nodige injecties gegeven, waarna ik een handje spuiten,naalden en een fles in handen kreeg, de komende 3 dagen 2 keer per dag een injectie.Veel succes ermee…..

En dan Ton,na zaterdag een hele dag vrolijk zingend houtzagen voor aanstaande tafels,werd hij zondagochtend wakker omdat zijn oog wat ontstoken was.Maar in de loop van de ochtend werd het zo erg dat we toch maar op zoek zijn gegaan naar een dienstdoende dokter, en dat valt niet mee hier op zondag.Na diverse telefoontjes, doorverwijzingen,en wachten konden we in Plouguernevel terecht bij de dokterspost, en die kon geen houtsplinters oid vinden, dus een hele volle tas met medicamenten, om te druppelen,spoelen en ontsmetten en nu maar hopen dat het snel beter is, want er ligt nog een hele stapel werk op hem te wachten, en een dak dat dicht moet, diverse deuren in bestelling en zo voort.

Samen met Stewart, onze Engelse buurman is hij tot beider tevredenheid aan het werk in Clequereg, een nabuurig dorp, om het dak van een vakantiewoning te vervangen, en nieuwe binnenmuren te maken.Maar meer daarover volgende keer van hem zelf.

Heel lang gewacht, nooit meer verwacht en uiteindelijk toch nog gekregen. De vergunning is binnen en daar hebben we meteen gebruik van gemaakt door het geraamte overeind te zetten. Dus op een zaterdagmorgen twee Daltons hun nest uitgerammeld om assistentie te verlenen. Tot nu toe een peuleschil, het geraamte kon als een bouwpakket worden samengesteld. We hebben eigenlijk de meeste tijd besteed aan het uitzoeken wat nou eigenlik waar moest komen. De rekwerken liggen dan ook al ruim twee jaar te wachten.

Het was door alle rompslomp en tegenwerking min of meer een principekwestie geworden en zagen we het dus als een grote zege op de heersende bureaucratie.

Danny is op wereldreis geweest, voor het eerst van zijn leven. En ook nog stikalleen met de rest van zijn klas. Een week London, voor Danny, de meest timide van alle Daltons, een hele onderneming. Maar hij heeft zich prima vermaakt. Het lukte hem op zijn knaken er in recordtempo doorheen te jagen. Gelukkig waren de primaire levensbehoeften betaald zodat hij toch niets tekort kwam.

Dolgelukkig om weer thuis te zijn want hij mistte zijn eenden, kippen en Lottie zijn trouwe viervoeter met de grote hangoren.

Het renovatieproject La Maison Bretonne loopt ook op zijn eind. Nog wat opleverpunten afwerken, ik schat nog een kleine week en dan is alles helemaal klaar. We liggen er momenteel even uit want we hebben nog een boeking gekregen voor een week. Dus moeten we ons even anders vermaken, maar dat zal wel lukken. We moesten nog wel even flink aan de bak om ons steven te bereiken. Maar intussen is de keuken weer een heel stuk gevorderd. We zijn erg tevreden met het resultaat. We hebben ook in de keuken een van Anita’ s artistieke werken geintegreerd

En we waren precies op tijd klaar, ik had mijn gereedschap nog niet in de bus geladen of daar kwamen de gasten aangereden. Precies op tijd. Ze waren onder de indruk van ons werk en ik hoop dat ze een fijne vakantie hebben in het Bretonse land. Aan het weer kan het niet liggen, de zon staat hoog aan de hemel en het is lekker warm.

Tot de volgende keer

Eindelijk, we hebben vandaag bericht gekregen dat de vergunning voor het chalet is goedgekeurd.

Helemaal opgelucht, en startklaar om er aan te beginnen, immers de fundering ligt er al zo n 50 jaar, en het houten frame bijna 2 jaar , maar nu kan het eindelijk in elkaar gezet worden.

Ware het niet dat we nog steeds druk aan het werk zijn in het kleine huis om de laatste dingen af te maken…………… voorlopig nog genoeg te doen dus.

Verder hebben de heren op de plaatselijke markt een nieuwe Gijs uitgezocht, tesamen met enkele parelhoenders en haantjes.

Afgelopen week hebben we kunnen genieten van volop Nederlandse visite, en aankomende week eveneens.

Erg gezellig, en vooral lekker om weer gewoon in je eigen taal te kunnen kletsen, helaas wat minder voor de Franse versie, maar we hebben ons inmiddels weer voor enkele dagen bijles opgegeven in de bouwvak.